نه هر که چهره بر افروخت دلبری داند
                           نه هرکه آینه سازد سکندری داند
نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست
                                کلاه داری و آیین سروری داند
تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن
                             که یار خود روش بنده پروری داند
غلام همت آن رند عافیت سوزم
                             که در گدا صفتی کیمیا گری داند
وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی
                         وگر نه هر که تو بینی ستمگری داند
بباختم دل دیوانه و ندانستم
                         که آدمی بچه ای شیوه ی پری داند
هزار نکته ی باریک تر ز مو اینجاست
                            نه هر که سر بتراشد قلندری داند
مدار نقطه ی بینش ز خال توست مرا
                            که قدر گوهر یک دانه جوهری داند
به قد و چهره هر آنکس که شاه خوبان شد
                              جهان بگیرد اگر دادگستری داند
            ز شعر دلکش حافظ کسی بود آگاه
            که لطف طبع سخن گفتن دری داند

با اجازه از لسان الغیب از لسان العیب (دلق دلوق)

نقد:

لپ گلی کور خوندی

توی آیینه ات عکس چرکوی خودت هم دیده نمیشه

کج کلاه خان که زرتی میشینی

تو اصلا آداب معاشرت حالیت نیست

بدبخت فلک زده دو دقیقه صبر کن صاحابش بیاد پولت رو میده

من نوکرتم صاحابش طلا فروشه

همه لامروتن بابا تو مردی

عجب چیزیه ما که رفتیم

اگه کلی واسه خودتی

اینجا کلاه گیس فروشی نیست

این نقطه ای که میبینی

همین یکیه فروشی هم نیست لطفا دست نزنین!

بابا هیکل درست حالیت نیست وگرنه یلی بودی

 ها!!!! آخرش باحاله

من که فارسی حالیم نیست

چه کار دارم به شعر حافظ

 

زخم بی مرهم دوای زخم بی درمان من

ناله ی زار سحرگاهان قرار این دل حیران من

سالها در کوچه های عشق حیران می روم

تا که شاید  شعله ای از عشق گیرد جان من

با ما سخن از اوج مگو

فردیم کلام از زوج مگو

غرقیم میان بحر کرمش

طوفان زده را هیبت صد موج مگو

دل در گرو بند کسی بند که بندش بند است

بند دل ما نیز به تنبان بند است

گر از دل ما دست نداری ترسم

رسوایی ما در گرو ان بند است

سلام
پس از دوري بسيار
در كوچه هاي تنهايي
فروغ روشن يك دوست
در پستوي كارتونك زده ذهن
وسيلان شوق
در كاسه چشم
حضور گرمت را از من دريغ مكن

بگذار تا حلقه شوقي كه در ديدگانم

به يمن حضورت مي درخشد

آويز گردن صفايت بكنم

سر سرگردانم را بر شانه هاي استوارت بنهم

و هق هق غربتم را در گوش صبوريت مدفون سازم

ارتعاش وجودم را با دستان قدرتت پذيرا باش

وترنم  دل انگيز آرامشت را در گوش دلم بخوان

تا حياتي دوباره در كالبدم بدمي   

همت بلند

پشت کفشها را اگر نتوان کشید         هم به قدر یک سوسول باید دوید

 در کنار جویبار زندگی                  گر نخواهی گشت تر باید پرید

شوکران از دست یار مهربان           با تمام نقد جان باید خرید

دست تقدیرت اگر بشکست دست        گردنت خم بار آن باید کشید

با چنین یاران مشفق در جهان          پشت دست خویش را باید گزید 

خیز ودلق خویش را جایی فروش      کز برایش مشتری باشد مزید

ور الکی

تو مخاي با مو رفيق شي نمشه   اياقي سنگ و شيشه نمشه

تو مخاي كفتر بوم مو  بشي          جزّ و پر زدن كه مفتي نمشه

تو مخای تو آسمونم بپری              پریدن بی سوت جفتی نمشه

جلدیم جلدی کفتر قدیما                ور زدی هرچی که گفتی نمشه

چقدر خدا نزدیک است.

خدا از رگ گردن کردن به مانزدیکتر است ، ما به خداچقدر نزدیکیم .

به هر کجا که بگریزی ملک خداست .

به هر طرف رو بگردانی رو به خداست پس با او یک رو باش .

خدايا گريستن را به من بياموز خنديدن را خود خواهم آموخت

شب چله ای ویرهندونه افتاد توی دل بچه ها وعیالات متحده ؛ ما هم که تازه آب باریکه روگرفته بودیم و پشت کوه بدبختی برای روز مبادا ذخیره کرده بودیم ؛ دل رو زدیم به دریا و گفتیم یه حالِ سگی بدیم به عیالات .

لَه لَه زنان با شامه مختصّ قشر آسیب پذیر دور افتادیم توی خیابون و بیابون ؛ تا کجا ارزون گیر میاریم .

یه کپه هندونه مثل آپارگات محمد علی کِلِی خورد توی چِشمم ، گیج گیجک رفتم توش . هیمن جور که لولِ لول داشتم غوّاصی می کردم ، یه دفه یارو داد زد : آی آقا !   

زبونم توی کُومم یه فاق زبانه داد شیش پر ! یا غدد بزاقیم چت کرد یا غدد اضافیم سفت کرد  در هر حال نای نُطُق نداشتم خطای هندونه رفت توی خطای باصره ام . برگشتم !

یه تیفال 8 شونه با موهای وزوزی سوراخ دماغ قرمزی ، سیبیل های 60 بیلی تابیده  شرقی - غربی ، یه دسمال یزدی دور مچش پیچیده ، یه چاقوی گاو کشی کف دستش ، خم شد یه هندونه برداشت ؛ باصدایی مثل قار هلشتاین مش حسن ،                 گفت : شقه کنم . 

گفتم : نه جون مادرت ! بااشاره نوک چاقو گفت :هندونه رو .

گفتم :همون جوری خوبه . گذاشت توی پله ترازو ، گفت : اینقد تومن !

آخرین قطرات مایع حیات رو دادم بهش . زدم به چاک جاده . با دو دور اضافه حالم جا اومد ، خودم رو جمع وجور کردم با خنده زورکی ورنگ زردکی بشاش ولی شاش بند رفتم خونه .

بالاخره شب رسید و مراسم هندونه کشون ، غیضی زدمش تخت زمین وبا دق دلی یارو چاقو رو فرو کردم توی دلش .        خونش سرازیر شد ، اما تمام دل و روده اش ریخت بیرون !

انگار دل وارفته من بود که بندش پاره شد .

                                                                                « دلق دلوق »